این مقاله به تحلیل و بهبود اتصال‌پذیری کاربران لبه سلول در شبکه‌های سلولی نسل پنجم و نسل‌های فراتر از آن با بهره‌گیری از فناوری‌های پیشرفته‌ای نظیر سامانه‌های چندورودی – چندخروجی، سطوح هوشمند بازپیکربندی‌پذیر و دسترسی چندگانه غیرمتعامد همکارانه می‌پردازد. در معماری پیشنهادی، کاربران درون‌سلولی به‌عنوان رله‌های مجازی عمل کرده و با ترکیب لینک‌های مستقیم، مشارکتی و بازتابی مبتنی بر سطوح هوشمند بازپیکربندی‌پذیر، امکان تقویت ارتباط کاربران لبه‌ای در سناریوهای بحرانی نظیر ارتباطات خودرویی، کنترل پهپاد و سامانه‌های امدادی فراهم می‌شود. برای ارزیابی عملکرد، شبیه‌سازی آماری – عددی مبتنی بر روش مونت‌کارلو با صدهزار نمونه معتبر انجام شده و تأثیر عواملی نظیر تعداد آنتن‌های ایستگاه پایه، تعداد المان‌های سطوح هوشمند بازپیکربندی‌پذیر، نسبت سیگنال به نویز، آستانه‌های نسبت سیگنال به نویز و تداخل لازم برای لینک همکاری کاربر نزدیک، آستانه مورد نیاز برای کاربر دور، تخصیص توان برداری، ضرایب کانال و پارامترهای محوشدگی ناکاگامی - m به صورت مستقل و ترکیبی بر احتمال اتصال‌پذیری بررسی شده است. نتایج نشان می‌دهد که طرح پیشنهادی نسبت به روش‌های متعارف و معیار شامل دسترسی چندگانه متعامد، دسترسی چندگانه غیرمتعامد و نسخه‌های همکارانه فاقد پیکربندی‌های چندورودی – چندخروجی و سطوح هوشمند بازپیکربندی‌پذیر، بهبود قابل‌توجهی در اتصال کاربران لبه سلول در شرایط محوشدگی ناکاگامی، رایسین، رایلی و شدیدتر از رایلی ایجاد کرده و موجب افزایش نرخ موفقیت لینک و بهبود بهره‌وری طیفی در سناریوهای حساس و پرترافیک شبکه‌های سلولی آینده می‌شود. همچنین در شرایطی که طرح‌های مشارکتی متداول علی‌رغم بهره‌گیری از رله در نسبت سیگنال به نویز معادل 10dB تنها به احتمال اتصال‌پذیری 73.36% دست می‌یابند، معماری پیشنهادی قادر است با کاهشی محسوس در توان مصرفی، به سطح اطمینان پایداری 99.9% اتصال‌پذیری در نسبت سیگنال به نویز بسیار پایین 3dB دست یابد. این امر بیانگر کارایی عملیاتی فوق‌العاده طرح حاضر در تضمین ارتباطات کاربران لبه سلول است.