بهبود ایمنی و کارایی شبکه‌های حمل‌ونقل جاده‌ای مستلزم برقراری ارتباطی پایدار و قابل اعتماد میان وسایل نقلیه است. با وجود پیشرفت‌های حاصل در الگوریتم‌های خوشه‌بندی و مسیریابی در شبکه‌های خودرویی، بسیاری از روش‌های موجود همچنان در حفظ پایداری خوشه و نرخ تحویل پیام در شرایط پویای شبکه و ترافیک سنگین با چالش مواجه‌اند. مرور مطالعات مرتبط نشان می‌دهد که اغلب الگوریتم‌ها هنگام مواجهه با تغییرات سریع توپولوژی یا افزایش بار ترافیکی، قادر به ارائه عملکرد بهینه از نظر انسجام خوشه و مصرف کارآمد انرژی نیستند.در این مقاله، با هدف بهبود پایداری و کارایی شبکه، مکانیزم ذخیره–حمل–ارسال (SCF) به‌صورت نوآورانه در دو بستر متفاوت پیاده‌سازی و تحلیل شده و مقایسه‌ای ساختاری میان الگوریتم‌های برجسته ارائه گردیده است. بستر نخست، SCF را با الگوریتم مسیریابی جغرافیایی آگاه از انرژی (GEAR) ادغام می‌کند، در حالی‌که بستر دوم از SCF در چارچوب خوشه‌بندی چندسطحی مبتنی بر منطق DML-SAC-WCHS بهره می‌گیرد. علاوه بر این، شبه‌کدی مستقل برگرفته از یک مقاله معتبر در حوزه مسیریابی آگاه از وضعیت (Awareness Routing) پیاده‌سازی و در محیط شبیه‌سازی به‌عنوان یک الگوریتم مقایسه‌ای ارزیابی شد تا میزان تعمیم‌پذیری و اثربخشی نسبی راهکارهای پیشنهادی بررسی گردد.نتایج آزمایش‌ها در محیط SUMO نشان داد که به‌کارگیری SCF در الگوریتم DML-SAC-WCHS موجب کاهش 5.7٪ در تعداد خوشه‌های تشکیل‌شده و کاهش 3.2٪ در تغییرات سرخوشه شد. همچنین، نرخ تحویل پیام‌های با اولویت بالا تا 2.21٪ افزایش یافت. افزون بر این، ترکیب GEAR با SCF بهبود 66٪ در مصرف کل انرژی شبکه را به همراه داشت و عملاً پیام‌های ازدست‌رفته را حذف کرد. در مقابل، شبه‌کد الگوریتم Awareness Routing—زمانی که به‌طور مستقل پیاده‌سازی شد—هرچند در برخی شاخص‌ها بهبودهایی نشان داد، اما بسته به انتخاب پارامترها و شرایط سناریو، مصرف انرژی بیشتری را به همراه داشت.