در طول دهه‌های گذشته، شبکه‌های حسگر بی‌سیم به دلیل کاربردهای گسترده، توجه تحقیقاتی قابل توجهی را به خود جلب کرده‌اند. عنصر اصلی یک شبکه حسگر بی‌سیم، گره حسگر آن است. این گره‌ها با باتری‌هایی تغذیه می‌شوند که اغلب قابلیت شارژ مجدد ندارند و یا به علت مشکلات دسترسی به گره‌های حسگر در محیط‌های سخت، تعویض آنها پر هزینه است. بنابراین یکی از مهم‌ترین مسائل در شبکه‌های حسگر بی‌سیم، بهینه‌سازی مصرف انرژی و به تبع آن افزایش طول عمر شبکه است. روش‌های مختلفی برای غلبه بر این چالش پیشنهاد شده است که در میان آنها، خوشه بندی گره‌ها و تجمیع و ارسال سلسله مراتبی داده‌های حس شده به ایستگاه پایه جهت پردازش، به عنوان یکی از متداول‌ترین روش‌های مورد استفاده در نظر گرفته می‌شود. در این مقاله، سه نوع توپولوژی شبکه 1) یک سطحی، 2) دو سطحی با حفظ وابستگی به خوشه اول و 3) دو سطحی بدون وابستگی به خوشه اول با استفاده از سه روش انتخاب سرخوشه ، پیاده‌سازی شده است. روش‌های انتخاب سرخوشه به صورت 1)انتخاب تصادفی بر اساس پروتکل لیچ، 2)مرتب شده، به ترتیب پر انرژی‌ترین گره‌ و 3)وزن‌ محور، براساس ترکیب دو معیار انرژی باقی مانده گره‌ها و فاصله با سایر سرخوشه‌های منتخب، مفروض است. نتایج حاصل از شبیه‌سازی نمایانگر آن است که انتخاب سرخوشه بر اساس روش وزن‌ محور پیشنهادی و استفاده از توپولوژی شبکه دو سطحی بدون وابستگی پیشنهادی باعث افزایش طول عمر شبکه، کاهش مصرف انرژی و افزایش دوره پایداری، با مفهوم فاصله زمانی شروع عملیات شبکه تا مرگ اولین گره حسگر، می‌شود.